Stiltecoupés

Je kent ze vast wel: de irritante bellers in de trein. En als je ze niet kent ga je gewoon nooit met het OV. 

"Hee, met mij!"

'...'

"Ja vet he!"

'...'

"He?"

'...'

"Deze donderdag?"

'...'

"Ja dan moet ik effe bellen straks. Maar wat doe je vanavond nog?"

'...'

"Nou, dat méén je niet!"

'...'

"Hè?"

'...'

"ECHT?! Wauw wat gááf!"

'...'

"O, nee maar dat is echt zooo vet he! En toen?"

'...'

"He, wat zeg je, ik zit in de trein, hoor je niet zo goed!"

'...'

"Wat, zei hij dat écht?! En toen?"

'...'

Zo ging het nog wel even door. Over nieuwe schoenen die o zo geweldig vet waren en over de afgelopen zaterdagavond. Ja, geweldig leuk dat de hele coupé daarvan mee kon genieten.
Ik zat me natuurlijk groen en geel te ergeren, samen met de rest van de trein. Houd er totaal niet van als mensen gewoon vet asociaal gaan bellen in de trein. De vrouw naast me fluisterde: "Het is toch niet meer normaal he, zo luidruchtig...", waarop ik antwoordde: "Nee, inderdaad. Zulke gesprekken heb je toch niet in het openbaar!"
En toen gebeurde het: ik werd gebeld en ik nam op. Ik voelde de vrouw naast me al kijken, dus ik dempte mijn stemgeluid: het was bijna gefluister, compleet onverstaanbaar. Vandaar dat mijn beller vroeg: "Hè, wat zeg je nou, ik hoor je niet zo goed."
Ik herhaalde mijn verhaal nog een keer op dezelfde toon, en er ontsnapte een geïrriteerde zucht uit de vrouw naast me. Ik keek haar aan, beantwoordde een vraag van mijn beller met: "Hm-hm" en ik voelde de ogen van mijn buurvrouw inmiddels in mijn lijf branden. 
Het gezucht naast me werd dwingender, en even dacht ik dat de vrouw naast me zou ontploffen. Het leek me een strak plan om een eind te maken aan dat gezucht, en wel op de volgende manier: "Ik bel je straks terug. Ik geloof dat ik de persoon naast me even duidelijk moet maken dat dit een stiltecoupé is."