Wat was ik ontzettend zenuwachtig. Had ik wel genoeg gedaan? Had ik alles ingeleverd? Was ik geen opdrachten vergeten? De onzekerheid sloeg toe en tackelde mijn zelfvertrouwen.
Aangekomen op de Fontys Hogeschool voor de Journalistiek bedacht ik me eens wat ik precies zou gaan zeggen. Maar hoe bereid je zo'n gesprek voor? Niet dus.
Ik raakte in gesprek met een mede-student, die zijn gesprek al achter de rug had. Het bleek allemaal reuze mee te vallen, maar toch bleven de zenuwen door mijn lijf gieren.
Langzaam, heel langzaam werd het 14u15. Daar ging ik, met een kloppend hart en zweethandjes: mijn tien minuten met mijn tutor en mijn coach tegemoet. Wat moet ik verwachten?
Nietsvermoedend ging ik zitten en mijn coach barstte los.
Oei, de "onvoldoende" kwam hard aan. Wat had ik daarop te zeggen?
Een woordenstroom kwam los: ik had opeens een heel plan van aanpak in mijn hoofd. Geen idee waar dat vandaan kwam, maar ik had het voor elkaar: mijn coach veranderde mijn onvoldoende in een voldoende.
Ook mijn tutor gaf me een voldoende.
Met een glimlach op mijn gezicht stond ik op. Ik wist nog net een vreugdesprong te onderdrukken en met een "Bedankt!" verliet ik het lokaal.
12 studie-punten: ik wil jullie graag van harte welkom heten in mijn zak. Dat er nog vele bij mogen komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten