Het lijkt wel alsof er "psycholoog" op mijn voorhoofd staat. Met een hoofdletter P. Mensen komen klagen over kwaaltjes, over het weer, over het feit dat hun kleine teen zeer doet, dat ze de bus gemist hebben en dat het heel erg vervelend was, dat ze zich depressief voelen.... Waarom? Omdat het herfst is en omdat het dan dus blijkbaar schijnt te kunnen.
Ik vind het niet erg om naar iemand te luisteren, integendeel! Ik luister graag, geef graag adviezen. Eerlijk waar. Maar het is zo vreselijk vervelend als iemand "ja, je hebt gelijk, ik zal eraan werken" tegen je zegt en er gewoon níet aan werkt. En maar blijven klagen over het stomme probleem. (lees: "mijn vis is overleden".) Koop toch gewoon een nieuwe.
Ik word er zo moe van dat mensen hun eigen, kleine problemen niet meer op kunnen lossen. Ik ga niet meer luisteren, ik steek m'n energie er niet meer in. Het maakt toch niet uit of ik "Ach God, trek je het wel een beetje, kan ik je ergens mee helpen" of "Ja boeiend" zeg.
Ik heb even geen zin meer om naar andermans problemen te luisteren, om tevergeefs naar oplossingen te zoeken en om gewoon aardig te zijn. Waarom niet? Omdat het herfst is. Mijn energie gaat op aan mezelf warm houden, klappertanden en handen wrijven.
Ook een psycholoog met hoofdletter P heeft behoefte aan vakantie. En ik neem nu vakantie. Tot 21 maart, zeg maar. Omdat de zon dan weer schijnt, wat automatisch betekent dat ik weer energie heb.
Hier is mijn advies voor de mensen onder ons met rare kwaaltjes, gemiste bussen, pijn aan tenen, overleden vissen en/of andere huisdieren of met klachten over het weer: Bel de Kindertelefoon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten