Zij

Who's gonna be there standing by your side forever?

Who's gonna hold you, when you can't keep it all together?

Who's gonna promise that they'll never leave you all alone?

I will, I will,

I will

Ik ken al heel lang een meisje. Een heel bijzonder en speciaal meisje.

Ik heb veel met haar gelachen, maar ook om haar gehuild. Ruzies zorgden ervoor dat we elkaar niet meer spraken. Ruzies waarvan we beiden de oorzaak niet weten.

Allerlei dingen herinneren me aan haar, doen me weer denken aan de tijd die we hadden. Ze wist hoe het met me ging, zonder het te vragen, en ze wist de juiste dingen te zeggen op het juiste moment. Om het maar kort samen te vatten: ze vulde me gewoon aan.

Ze is een meisje van weinig woorden, als het op haarzelf aankomt. Ze is enorm bijzonder, maar ze kan dat zelf niet zien. En dat is jammer. Ik zou haar zo graag het meisje laten zien dat ík zie. Het meisje dat ik al vijf jaar zie. Het meisje dat ik, ondanks onze ruzies, altijd ben blijven zien.

Ze is een meisje dat het woord "opgeven" niet kent. En ja, ik kijk tegen haar op. Ik kijk op tegen haar kracht om door te gaan en vol te houden. Dat heb ik haar nooit verteld. 

Ik mis haar nog iedere dag. Ik mis de lange telefoongesprekken, de video-gesprekken en de mailtjes. Ik mis gewoon de vriendschap die we vijf jaar lang hadden. 

Het is lastig om mensen los te laten, maar het kan, zegt men. Maar ik kan haar niet loslaten. Ze is enorm belangrijk voor me, dat is ze overigens altijd al geweest. 

Ik hoop dat ze dat weet. 

Want zij, zij is enorm speciaal.