Blonde Iris

Ik zie mezelf nog zitten, alleen in de kantine van de FHJ. Totdat jij erbij kwam, mijn naamgenoot. Ik weet nog wel wat ik over je dacht: Shit, dat is vast zo'n mode-tutje. Ja, dat dacht ik echt. Tot die fietstocht. Wat een feest was dat, ondanks het rotweer. Het niveau van de gesprekken daalde al snel, mede dankzij ons. Praten over porno bleek je ook goed te kunnen en nieuwe songteksten verzinnen was ook aan jou besteed. We maakten een eigen versie van Onderweg-Abel. Gewoon, omdat we daar zin in hadden en omdat het kon.

Blonde en Bruine Iris. Zo werden we genoemd, bij gebrek aan betere namen. Al gauw blijkt dat we ongelofelijk veel op elkaar lijken. We hebben enorm veel gemeen, en dat maakt het zo leuk. 

We zijn pro's in het afzeiken van mensen. Het liefst natuurlijk Octo met haar roze schoenen, maar we nemen ook genoegen met minder achterlijke personages. Geef ons een terras, een glas wijn en Marlboro Light sigaretten en we zijn zo een middag zoet. Met mensen bekritiseren en uitlachen, welteverstaan. Ik hoef je ook alleen maar aan te kijken om te weten waar je aan denkt, prachtig. 

Vandaag ook weer. Ik heb ernstig last van de autistenlach omdat ik met je aan het MSN'en ben. De ene geniale, vunzige opmerking na de andere. Puur genieten, die gesprekken met jou. 

Jeetje Ier, wat een lol heb ik met je. Ik ken je net een half jaartje, maar heb nu al onvergetelijke dingen met je beleefd. Geweldig. En morgen weer, bij Brandpunt.
Ik geniet nu al.