Chagrijnig. Wat ben ik vaak chagrijnig. Dat is weer wat vrouwelijks, blijkbaar. Vrouwen schijnen chagrijniger en negatiever te zijn dan mannen. Mannen komen er ook altijd beter uit hè: ze worden niet zwanger, wat automatisch betekent dat ze niet hoeven te bevallen, ze worden niet ongesteld, ze hebben een beter ruimtelijk inzicht, ze worden minder snel depressief.. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Aan de andere kant zijn vrouwen dan wel weer beter omdat vrouwen een betere motoriek hebben, ze kunnen zich beter emotioneel uitdrukken, ze ruiken beter, ze zijn beter in het herkennen van gezichten en ze kunnen een week bloeden zonder dood te gaan.
Maar nu even terugkomend op mijn chagrijnigheid. Die begon maandagochtend om tien voor half zeven, toen ik op 3FM hoorde dat het de meest depressieve maandag van het jaar was. Altijd leuk om nog voordat je dag goed en wel begonnen is te weten dat het een kutdag wordt. Ge-wel-dig. Zoiets moet je vooral tegen mij vertellen, dan wordt het ook gewoon echt een “blue monday”. Met dat idee in m’n achterhoofd vertrokken naar Tilburg. Kom je op school aan, krijg je eerst een groepsevaluatie. Fijn dat de hele groep dan ook compleet is. Irritaties.
Daarna krijg je een of andere vage opdracht over het stadsarchief van Nijmegen. Ook leuk, moet je weer met de hele groep door die stad gaan wandelen en doen alsof je het interessant vindt dat Nijmegen de oudste stad van Nederland is en dat er vroeger Romeinen geleefd hebben (waar niet dan?) en dat ene keizer Karel ergens een burcht had staan. Leuk, echt. Kijk, door de stad wandelen is stiekem nog enigszins interessant, dan kun je proberen om ergens in een of ander café te eindigen en met de hele groep wijn te drinken en “piemels” te roepen.
Maar nee, na de opdracht te hebben herlezen blijkt dat we door het archief moeten lopen. Zie je het voor je, een of andere stoffige man uit 1500 met een lange baard en een stem waar je minstens zes versterkers voor nodig hebt die je even in een slakkentempo gaat vertellen over de “Geschiedenis van ons mooie Nijmegen”. In Oudt-Neederlandsch, natuurlijk.
Ik denk dat ik een spontane astma-aanval krijg en helaas naar huis moet. Maar dat kan ik ook weer niet maken, zit mijn groepje daar met die bejaarde opgescheept.
En dan is het dinsdag, heb je een college over media-verantwoording waarvan je denkt: Wat deed ik ook alweer op school? Maar, als goede student zijnde doe je alsof het je interesseert terwijl je je verder alleen maar mateloos ergert aan Octo die weer doet alsof ze alles weet. Helaas weet ze ook alles, dus dat maakt het allemaal nog net iets irritanter.
Het wordt na dinsdag automatisch woensdag, de dag van de workshop “beeldend schrijven”. Of ik iets geleerd heb? Geen idee, vind het zo’n onzin om een half A4’tje vol te schrijven over een ruimte die stinkt naar kaas, sinaasappelsap, koffie en sigaretten. Dat kan ik ook wel in één zin.
En dan is het vandaag, de donderdag in het ik-heb-echt-een-klote-week-verhaal. Deadline voor je verslag van dat bedrijf: vanavond 17u. Prima. Jammer dat mijn bedrijf alleen niet terugmailt terwijl er op de site staat dat ze binnen 24 uur terugmailen. Noem me dom, 18 januari is toch écht meer dan 24 uur geleden. Wat te doen? Nieuw bedrijf gezocht, heel de site gekopieerd en het naar mijn tutor gestuurd. Zo, zoek het maar uit jij.
En nu? Nu ben ik nog steeds chagrijnig. Word echt met de minuut chagrijniger. Stiekem wil ik iemand in het gezicht schreeuwen en hysterisch gaan gillen, diegene daarna een mep verkopen, “wat zit jij nou te janken, sukkel” roepen en weglopen.
Wie biedt zich aan?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten