Het voelt goed hè, om anderen te zien lijden onder jouw harde opmerkingen. Het is leuk hè, om een grote mond op te zetten als je in een groep bent. Ik ken het. Totdat je weer zielig alleen thuis op de bank zit, dan ben je niet meer zo stoer hè? Nee, dat dacht ik al. Dan heb je namelijk niks te vertellen. Thuis verander je weer in dat stomme, stille kind dat je eigenlijk bent. Zullen we dan eens praten? Jankend zul je eindigen, en ik zal nog lekker even doorgaan. Ik zal lekker inspelen op je gebroken ziel, want ik weet precies waar ik je moet hebben. En daar zal ik je hebben.
Eerst snijd ik je oude wonden open, tergend langzaam, en daarna... Daarna strooi ik er langzaam zout in. Je zult gillen, je zult janken, en ik? Ik lach je uit. Ik kleineer je en ik haal je onderuit. Ik zal mijn peuken op je uitdrukken en naar je kijken terwijl je ogen om hulp schreeuwen. Maar je krijgt geen hulp, niemand zal je komen redden. Niemand hoort je namelijk. Niemand wíl je horen. Ik zal plukken haar uit je hoofd trekken, omdat het kan. Ik zal naar je kijken terwijl je naar je haar graait, wat langzaam op de grond terecht komt. Ik zal je uitlachen als je ineen zakt, en angstig naar me kijkt. Ik zal je laten zien wat je bent: een miezerig, klein persoontje. Ik zal je een spiegel voorhouden en je zult het zelf ook zien. Nog even,voordat je instort, een laatste test. Ik begin over je verleden. Je begint te janken, alweer, je roept naar me dat ik op moet houden. En ik? Ik ga door. Ik zal je blijven raken totdat je het opgeeft, totdat je ineen zakt en instort. Ik zal je hebben, daar waar je het niet verwacht. Ik zal je hebben, achter je masker.
Eerst snijd ik je oude wonden open, tergend langzaam, en daarna... Daarna strooi ik er langzaam zout in. Je zult gillen, je zult janken, en ik? Ik lach je uit. Ik kleineer je en ik haal je onderuit. Ik zal mijn peuken op je uitdrukken en naar je kijken terwijl je ogen om hulp schreeuwen. Maar je krijgt geen hulp, niemand zal je komen redden. Niemand hoort je namelijk. Niemand wíl je horen. Ik zal plukken haar uit je hoofd trekken, omdat het kan. Ik zal naar je kijken terwijl je naar je haar graait, wat langzaam op de grond terecht komt. Ik zal je uitlachen als je ineen zakt, en angstig naar me kijkt. Ik zal je laten zien wat je bent: een miezerig, klein persoontje. Ik zal je een spiegel voorhouden en je zult het zelf ook zien. Nog even,voordat je instort, een laatste test. Ik begin over je verleden. Je begint te janken, alweer, je roept naar me dat ik op moet houden. En ik? Ik ga door. Ik zal je blijven raken totdat je het opgeeft, totdat je ineen zakt en instort. Ik zal je hebben, daar waar je het niet verwacht. Ik zal je hebben, achter je masker.
Wacht maar, tot je uit mijn hoofd komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten