Dronken in Noordwijk

Op een luie zondag lekker uitwaaien aan zee. Dat klonk ons als muziek in de oren, dus we gingen op weg naar Noordwijk aan Zee. Eenmaal in Noordwijk bleek dat meer mensen het idee hadden om lekker een dagje naar het strand te gaan, maar daar lieten wij ons niet door afschrikken. Toen we eindelijk een plekje hadden gevonden voor de auto lieten we ons door windkracht 11 de duinen op blazen. Heerlijk.
Wat houd ik ervan om in het zonnetje door het zand te lopen en vooruit geblazen te worden door de wind. Wat houd ik van de zoute geur, van het geluid van de golven, en ik vind het zo mooi om te zien dat iedereen het altijd naar zijn zin heeft op het strand.


We vonden het stiekem wel tijd voor een drankje, dus we gingen even bij de Zeemeeuw op het terras zitten, om er vervolgens na drie minuten achter te komen dat we toch eigenlijk allebei geen geld meer hadden voor een drankje: we wilden namelijk ook nog kibbeling. De wandeling werd dus vervolgd, we gingen weer richting de parkeerplaats om kibbeling te scoren en het op te eten op een bankje terwijl we naar Scheveningen keken. Gevolgd door een heerlijk domme opmerking van mij: "Huh, zijn we zó dicht bij Scheveningen dan?" Blond, zal ik maar zeggen.

Rond een uurtje of vijf was het toch wel tijd om te gaan. Niet omdat we dat wilden, maar omdat we maar tot tien voor vijf mochten parkeren. En daar gingen we: terug naar huis. Dachten we. Ik houd er niet zo van als dingen opeens anders gaan, maar dit konden we gewoon niet laten gebeuren.

Nog voordat we überhaupt Noordwijk uit waren stonden we al weer aan de kant. Er was een vrouw gevallen en ze bleef liggen. Naar die vrouw toegerend, waar inmiddels ook al een andere man bij was. Geen contact, bloed uit d'r mond dus vriendlief belde 112. We hadden inmiddels contact met de vrouw, maar er kwam werkelijk geen fatsoenlijk woord uit. En maar praten, dat ze rustig moest blijven, dat ze moest blijven liggen en dat er zo politie kwam. "Politie" was niet echt het juiste woord om te noemen, ze raakte in paniek en wilde opstaan. En ik maar praten. En zij maar terugpraten: "Bon giorno, bon giorno." Dus ik dacht: verdomme, heb ik ook nog met een buitenlander te maken. Begin ik in het Engels, begint zij in het Nederlands. Ik snapte er niks meer van, bedacht me dat ik maar gewoon in het Nederlands moest blijven praten.

Komt er ein-de-lijk, na vijf veel te lange minuten, politie aan. Ambulance werd afgezegd. Wat blijkt: was het mens gewoon straalbezopen. Om vijf uur 's middags, schaam je.

Wat ik nog het ergst vind is het feit dat mensen haar in de eerste instantie gewoon lieten liggen. Dat er pas mensen bij kwamen om te vragen "is er hulp nodig" als er inmiddels al vijf man omheen staat. Sensatiezoekers, stel Telegraaflezers, gatver. Kan dat echt niet uitstaan, pas komen kijken als er toevallig een keer een sirene klinkt of zo, heilige boontjes.

Maar goed, mevrouw aan de politie overhandigd en wij naar huis. Ik helemaal trillend natuurlijk, moest echt even van de schrik bekomen. Heb zoiets nog nooit meegemaakt, ik wist niet wat me overkwam zeg!

Toch was het leuk, een dagje naar Noordwijk. De volgende keer wel graag zonder bezopen Italianen.