Carnaval #2

Daar zit ik: doodmoe in de trein. Ik reis naar Eindhoven. Ik hoop op een beetje rust, zodat ik gewoon even kan slapen. Het tegendeel is waar: ik zit 50 minuten lang in een stampvolle coupé met mensen die naar bier en sigaretten ruiken. Dat is niet zo erg, dat ruik je op den duur niet meer. Nee, het ergste is het feit dat ze verkleed zijn, of zich om gaan kleden. Ja, je leest het goed: ze gaan zich omkleden. Werkelijk, waar heb je je hersens gelaten als je je midden in een trein gaat staan omkleden? En niet even een vestje uit en een ander vestje aan... Nee, dames en heren. Het vestje gaat uit, het T-shirt gaat uit, de trainingsbroek gaat uit en de legging daaronder gaat uit, en daar staat ze: in haar lingerie. Zonder schaamte gaat ze nog even staan babbelen met haar vriendin die helemaal in een scheur ligt, en vervolgens trekt ze gewoon haar carnavalsoutfit aan. Waarom ik dit weet? Omdat ik zo ongeveer haar billen in m'n gezicht krijg. Absurd, werkelijk waar. Blijkbaar kunnen dit soort dingen met carnaval. 

Vervolgens stap ik op Eindhoven CS in de bus, wederom 'gezellig' samen met carnavallers. Ik vermaak me prima met mensen kijken. Er komen roze konijnen voorbij gehuppeld, indianen, clowns.. En schaars geklede dames, beter bekend als hoeren. Net als ik denk dat het niet naakter kan, komt er een meisje van een jaar of vijftien de bus in dat beter niets aan had kunnen doen. Wat een vertoning. Haar gezicht is geplamuurd met foundation, helaas in de foute kleur waardoor ze nu oranje lijkt, ze heeft een jaarvoorraad mascara op, knalroze lippenstift en ze is overduidelijk uitgeschoten met haar rouge. Verder draagt ze een topje met een decolleté waar je U  tegen zegt, en haar rokje kan ik even niet vinden, dat is ze vast onderweg ergens verloren. Ik verbaas me erover dat ouders hun kinderen zo over straat laten gaan. En dan maar klagen, over die SOA's die dochterlief allemaal oploopt. Heel vreemd, als je er zo bijloopt.
Carnaval. Wat is het nou eigenlijk? Voor de meesten geldt kennelijk het dress less to impress principe. En de rest? Verkleed je als een halve gare, ga los op muziek waar niemand écht van kan genieten, zuip totdat je niet meer kunt en zorg ervoor dat je aan het eind van de vijf dagen meer mensen gezoend hebt dan je beste vriend(in). Dan is het feest geslaagd. En dan te bedenken dat ik beloofd heb om dinsdagavond mee te gaan. Ja, nadat ik vorig jaar gezegd had dat ik het nooit meer zou doen.
God of iemand anders: sta me alsjeblieft bij.