Er is helemaal niks mis met voetbalfans. Echt niet. Behalve dan met hooligans en twitteraars - voetbaltwitteraars, welteverstaan. Voetbaltwitteraars, God, wat een irritatiefactor. Ze zouden het echt moeten verbieden. Ga je naar een wedstrijd of zit je thuis op de bank voetbal te kijken: Twitter moet verplicht uit.
Denk je op zondagmiddag even wat te twitteren om een uurtje of drie, word je verrast door een Twitterexplosie over de voetbalwedstrijden die er op dat moment gespeeld worden. Ik hoef de televisie niet eens aan te zetten om te weten wie er een rode kaart heeft, wie er met geluk van af komt met een gele kaart en wie er gescoord heeft. Om het maar niet te hebben over de uitbarstingen over de scheidsrechter die echt wel had moeten fluiten, de klootzak! Iedere scheet die de scheidsrechter laat komt op Twitter, evenals iedere miezerige overtreding. Vervolgens scoort de tegenpartij. De woorden kankerzooi, teringlijers, klootzakken en andere soortgelijke woorden vliegen door mijn time-line. Hoogst irritant. Na het complete elftal van de tegenstander de grond in te hebben getwitterd, komt de scheidsrechter weer aan de beurt. Die lul had namelijk echt even moeten zien dat het wel degelijk een overtreding was. En had hij soms niet door dat de spits ongelofelijk buitenspel stond? Wat is hij voor een achterlijke, blinde homo? Heeft hij zijn ogen in z'n broekzak zitten of zo? Of misschien liggen ze nog in de kleedkamer. Deze vent zouden ze echt moeten ontslaan, wat is hij voor een kutscheids?!
Ja, zo gaat het in voetballand op Twitter. In 140 tekens je haat uiten. Over voetbal nota bene. Wat is er gebeurd met de voetbalfan die op de bank zit en naar de televisie schreeuwt als er iets gebeurt? De die-hard voetbalfan die liever zijn schoen naar de televisie gooit uit frustratie, in plaats van zijn woede in 140 tekens samen te vatten, bestaat die nog? Of is dat dan de fan die in het stadion zit in de kleuren van zijn team? De fan die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt vanaf de tribune, samen met honderden anderen, in de hoop dat hij zijn team naar de overwinning kan schreeuwen? De échte voetbalfan. Hij bestaat nog. Dat is de fan die, na negentig minuten plus blessuretijd, thuiskomt, op de bank neerploft, zijn telefoon pakt en twittert: Wat een goeie wedstrijd.
Denk je op zondagmiddag even wat te twitteren om een uurtje of drie, word je verrast door een Twitterexplosie over de voetbalwedstrijden die er op dat moment gespeeld worden. Ik hoef de televisie niet eens aan te zetten om te weten wie er een rode kaart heeft, wie er met geluk van af komt met een gele kaart en wie er gescoord heeft. Om het maar niet te hebben over de uitbarstingen over de scheidsrechter die echt wel had moeten fluiten, de klootzak! Iedere scheet die de scheidsrechter laat komt op Twitter, evenals iedere miezerige overtreding. Vervolgens scoort de tegenpartij. De woorden kankerzooi, teringlijers, klootzakken en andere soortgelijke woorden vliegen door mijn time-line. Hoogst irritant. Na het complete elftal van de tegenstander de grond in te hebben getwitterd, komt de scheidsrechter weer aan de beurt. Die lul had namelijk echt even moeten zien dat het wel degelijk een overtreding was. En had hij soms niet door dat de spits ongelofelijk buitenspel stond? Wat is hij voor een achterlijke, blinde homo? Heeft hij zijn ogen in z'n broekzak zitten of zo? Of misschien liggen ze nog in de kleedkamer. Deze vent zouden ze echt moeten ontslaan, wat is hij voor een kutscheids?!
Ja, zo gaat het in voetballand op Twitter. In 140 tekens je haat uiten. Over voetbal nota bene. Wat is er gebeurd met de voetbalfan die op de bank zit en naar de televisie schreeuwt als er iets gebeurt? De die-hard voetbalfan die liever zijn schoen naar de televisie gooit uit frustratie, in plaats van zijn woede in 140 tekens samen te vatten, bestaat die nog? Of is dat dan de fan die in het stadion zit in de kleuren van zijn team? De fan die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt vanaf de tribune, samen met honderden anderen, in de hoop dat hij zijn team naar de overwinning kan schreeuwen? De échte voetbalfan. Hij bestaat nog. Dat is de fan die, na negentig minuten plus blessuretijd, thuiskomt, op de bank neerploft, zijn telefoon pakt en twittert: Wat een goeie wedstrijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten