De vriendin

She's coming home, she's coming home

Tell the world she's coming home

Let the rain wash away, all the pain of yesterday

Zes jaar geleden maakten ze kennis: het meisje en jij. Jullie hadden het wel gezellig, waren altijd samen. Ze nam je ook overal mee naartoe. Ze leefde op nadat ze jou had leren kennen, ze werd echt anders. Opeens leerde ze een andere kant van je kennen. Je werd gemeen, verwachtte rare dingen van haar. En zij deed het ook nog. Ze zag het gebeuren, maar ze durfde niet in te grijpen. Je was haar vriendin, haar maatje. Je had haar gemaakt naar hoe jij haar wilde zien. Ze keek tegen je op. Je was haar voorbeeld. Ze wilde net zo zijn als jij, en daar kon jij voor zorgen. Je beloofde het haar. Het enige wat je nodig had was een beetje medewerking van haar, en dan zou alles goed komen. Ze zou nog mooier worden dan jij, dat beloofde je haar. Een glinstering in haar ogen verried dat ze het voor zich zag, dat ze jullie samen zag lopen, beiden bloedmooi en geliefd.
Je pakte haar hand en je nam haar mee, over de paden die jij al lang bewandeld had. Ze trad in jouw voetsporen, maakte alles mee wat jij ook had meegemaakt. In het begin ging het prima, ze bloeide op en ze straalde. Maar niet voor lang. Je trok haar mee, je hield haar vast, tot ze geen kant meer uit kon. Je hield haar in je greep. De glinstering in haar ogen verdween. Zij verdween. Ze veranderde in een stil, onzeker meisje. En jij stond ver boven haar. Ze wilde opstaan, om tegen je in te gaan. Jij duwde haar naar beneden, haar eigen chaos in. Je maakte haar gek. Je nam bezit van haar. Zij werd steeds stiller en ze trok zich steeds meer terug. Ze leefde alleen nog voor jou. Ze leefde alleen mét jou. Ze stond met je op en ze ging met je slapen. Ze straalde niet meer. Ze klampte zich vast aan je belofte. Ze raakte alles kwijt. Alles, behalve jou.

Zes jaar geleden werd zij je bezit. Tot op de dag van vandaag houd je haar gevangen in je ijzeren greep. En niemand die het weet.